In den beginne
Wist je dat?
Projecten
Over ons
Columns
Gezondheid
Filmpjes
Niet Blij
Winkel
Linkjes
De levenssleutel
De sleutel van het leven ligt in het woord geloven

Ieder mens is beperkt in zijn ‘weten’

Wat of wie je ook bent in het leven qua zienswijze of overtuiging, het is uiteindelijk allemaal terug te leiden tot een persoonlijk geloven. Daarnaast zal je, als het goed is, geconfronteerd worden met het besef dat je zelf verantwoordelijk bent voor je leven.

Stel, je bent ooit in een ziekenhuis geboren en daarna liefdevol opgegroeid bij je biologische ouders. Nu vraag ik je: weet je zeker dat het je ouders zijn? Ben je niet per ongeluk in het ziekenhuis omgewisseld voor een andere baby? Hoe weet je dat dit niet gebeurd is? Precies, jij weet voor jezelf dat het niet zo is. En waar baseer je dit op? Op het geloof in je ouders? De gegevens van het ziekenhuis? Een DNA-sleutel? Dat je droomt en eigenlijk alleen maar denkt, dat je nu in een echt leven bent? Net als in de film
the Matrix? Wat is waar? Wat is echt? In de film wordt 'rode pil' gebruikt als symbool voor het ontwaken uit illusies.

En daar komen de hulptroepen je tegemoet op zoek naar bewijzen. Als je geloof gaat wankelen, dan ga je op onderzoek uit naar nieuwe ‘zekerheden’. Helaas zijn zekerheden maar een momentopname tot dat iets of iemand aantoont dat het anders zit. Lang wisten we zeker dat de aarde plat was. Inmiddels denken de meeste mensen daar anders over.

Of het nu gaat over de geboorte in een ziekenhuis, of dat de aarde plat was, bewust of onbewust hanteren de meeste mensen het ‘geloven in’, als uitgangspunt. Het begint met de woorden ‘ik ben’. Van daaruit draagt elk van ons een levensverantwoordelijkheid met zich mee. Vaak hebben we met deze levensverantwoordelijkheid in het leven enige moeite. Het besef dat je hoofd- en eindverantwoordelijke bent voor jezelf en je gedrag in het leven valt niet altijd mee. En daar komen de woorden onzekerheid en angst om de hoek kijken bij ieder mens.

Vanuit onzekerheid en eventuele angsten zijn vele mensen eeuwig op zoek naar bewijzen in het leven. Wij hebben hieruit een soort van neurotische drang ontwikkeld om alles te bewijzen wat er te bewijzen valt. Is het op dat moment niet te bewijzen, dan zal het wel niet waar zijn. Althans, dan is het niet waar voor diegene die het niet gelooft. Daar moeten we nog bij vermelden dat bijna alle aangevoerde "bewijzen" in ons leven zijn gebaseerd op profetieën, wetenschap, theorieën, religie, conditioneringen en overige mensenleer door alle eeuwen heen.

Wij willen de ander zo graag overtuigen van onze ‘waarheid’ of ‘overtuiging’ omdat we daarmee onszelf iets minder onzeker in het leven gaan voelen en ervaren.

Klik op het plaatje voor meer ....Roept morgen iedereen om je heen, “de wereld vergaat”, dan zal je ongetwijfeld je best doen om anderen ervan te overtuigen dat dit niet zo is. Hun geloof gaat dan in tegen jouw geloof. En jouw geloof gaat in tegen dat van hun. Het geeft strijd tussen de mensen. Daarom behoort geloof, net als levensverantwoordelijkheid een persoonlijke zaak te zijn voor iedereen. Zodra je geloof, in bijvoorbeeld de vorm van een religie tegenkomt, dan gaat het fout, althans dat leert de geschiedenis van de mensheid ons.

Wij kunnen onszelf wel eens gaan afvragen wat Jezus Christus nu feitelijk bedoelde toe hij vertelde aan de mensen: “uw (kinderlijke) geloof heeft u behouden”. Als ik jou nu vraag: “hou je van je dierbaren en geliefden?” en je antwoord met: “ja”, hoe wil je dit dan ooit aan iemand bewijzen, als de ander je niet gelooft? Weet jij wat er bedoeld wordt met een kinderlijk geloof?

Observeer jonge kinderen een tijdje en je komt er vanzelf achter. Ze zijn nog puur en beleven mogelijkheden die wij als gek of onmogelijk ervaren. In een kind zijn werkelijkheid is er nog maximaal ruimte voor echte mogelijkheden, verbeelding, wonderen en ontwikkeling. Kunnen kinderen dit bewijzen? Nee, maar ze geloven er heilig in dat het ook werkelijk zo is.

De sleutel van het leven ligt in de betekenis en de kracht van waar het woord ‘geloven’ voor staat. Het is een rotsvast vertrouwen dat iemand heeft in iets of iemand. Dan wordt het onmogelijke een mogelijkheid om rekening mee te houden.

Nog niet zo lang geleden viel het mij toe om een artikel te lezen op internet met de titel: God is dood, lang leve God. Dit is verschenen in
Ode nummer 94 en sluit aardig aan bij hetgeen waar ik nu over schrijf, echter in een andere vorm. Of ik het nu wel of niet eens ben met de schrijvers is eigenlijk niet aan de orde. De overeenkomst zit hem in de stof tot nadenken. Om een vorm te vinden die universeel is voor ieder mens, opdat wij met zijn allen opbouwend en in vrede met elkaar kunnen leven.

Het gaat erom dat, indien je de moed kunt opbrengen om jezelf werkelijk open te stellen voor het leven ondanks je angst of onzekerheid, je uiteindelijk het wonder en de schoonheid van het leven zelf gaat ontdekken.


©2007jozeph-muntenbergh

Unieke bezoekers

In den beginne
Wist je dat?
Projecten
Over ons
Columns
Gezondheid
Filmpjes
Niet Blij
Winkel
Linkjes